Fidibus-Papenburg.de

Mit d’ Isetta up grote Fohrt

Juli 01
03:30 2017

As ik ‘n lüttjen Jung weer, drömde ik faken doorvan, bold maal mit mien egen Auto to fohren. Dat hett noch so mennig Johr dürt, ik weer düchtig sühnig un harr immer d’ Hand up d’ Knipp, man eenes Dags weer dat denn so wied. Ik harr al mien Geld tosamenkrarbt, hier un door nochmaal näbenbi arbeid’, Moder un Oma wat vörjammert, un denn harr ik genoog för ‘n lüttjed Auto binanner. Dat wurr denn man blot ‘n gebruukten BMW-Isetta alleen för mi weer dat dat moiste Auto, wat ik mi vörstellen kunn. De Dör gung na vörn apen, de Klör weer hellblau, mit Schuuvdack, allens weer good up Stee, man up dat „Sofa“ weer man blot Bott för twee utwussen Lü. Ik weer nett so blied as ‘n Klütje. Jeder dürs maal mit mi fohren un sük mit mi freien. Ok Vader muß mit, ok he weer düchtig stolt man ik weet noch as he ‘n hoogen Sücht halen dee un sää: „Ja, ja, keen Luus in d’ Rook, aber ‘n Auto.“ Ik hebb mien nejen Fründ wuschen un poleert, de lüttje Steden vörsichtig ofsmiergelt un mit blau Farv nastreken. Hans weer blot noch bi d’ Auto to finnen un harr för nix anners mehr Tied. Eenes Daags sää Werner Remmers, een van mien beste Fründen: „Wat maakst du denn dit Johr mit d’ Urlaub?“ Ik sää: „Dat is ‘n gooden Fraag, natürelk würr ik geern mit d’ neje Auto ‘n lüttjen Tour maken man ik sök noch een, de mit mi fohrt. Hest Du egentlik ‘n Führerschien?“ „Ja“, sää Werner, „de hebb ik un ik hebb ok noch twee Week Urlaub to kriegen. För mien Leven geern würr ik de Gelägen
heid wohrnehmen, maal mit ‘n Auto in Urlaub to fohren man ik mutt eerst mit mien Fründin dooraver proten. Laat uns man hapen, dat se mi versteiht un neet heel so trürig is, dat dat mit uns eerste gemeensame Urlaub dit Johr denn nix word. – Man woor willt Du denn henfohren?“ Dat wuß ik ok noch neet, man mi full in: „Na d’ Harz of in d’ Sauerland, man dat könen wi denn ja noch sehn.“ … Dat gung noch ‘n poor Weken hen un her, bit wi denn Anfang September tosamen losfohren. De Tour weer sörgelk plaant, wi harr’n an allens docht. Wat so ‘n lüttjet Auto allens faten kann: ‘N lüttjet Telt, ‘n Stück of wat Däkens, ‘n Benzin-Kaker, Potten un Pannen un to Eten un to Drinken. Wi harr’n ‘n heel’n Bült Mood man neet völ Geld.
Unnerwegens doch ik: „Dat Auto löppt so fein un liggt so good up d’ Straat, as ‘n Mercedes.“ Man as wi nett vör Gütersloh weeren, fung dat an to rubbeln un ruttern un ik wuß gliek, dat muss dat Antriebsgummi wesen. „Oh du leeve Tied, dat köst um de fieftig Mark un denn noch dat Inboen“, sää ik, „dat word dür!“ Alleen dat Huulen nütz’ ja nu al nix, wi kunnen uns Auto mit sien „broken Hart“ ja neet up Straat stahn laten un dat Telt doornäben upboen, wi mussen man sehn dat wi hum weer in d’ Rieg kregen. Wi harr’n denn ok weer Dusel, blot twee Straaten wieder weer ‘n BMW-Warkstee, woor wi uns lüttje Fründ henschuven mussen. Leider wull’n se nett Fierabend maken, as wi mit Sweet för d’ Kopp door ankwemen.

Man de Meister, ‘n olleren Mann, harr ‘n good’ Hart un ‘n Insehen mit uns. He geev uns dat Ersatzdeel un Warktüg un leet uns dat Deel sülvst inboen. Dat leep al good mit – ik harr dat to Huus all maal maakt – un na ‘n Stünn weer de Wagen weer kloor. Wi weer’n düchtig stolt up uns Wark, man wi sehn ok ut as Swienen. Man dat weer uns nettgliek. „Bit wi weer in Huus sünd, hemm’n wi uns Fingers weer schoon“, sää Werner. He harr immer ‘n Sprök parat. As wi denn weer losfohren, uns ‘n Stee för ‘t Avernachten to söken, doch ik: „Dat sücht mit uns „grote Fohrt“ ja neet mehr heel so good ut, of wi woll doch to völ inladen hemmen, mit al uns Kram, un wat uns goode Moders uns noch boben
drup packt hemm’n?“ An ‘n annern Mörgen harr’n wi all weer Mood. Wi harrn uns Telt „günstig“ upstellt, as Werner meen. „Kiek“, sää he, „de Appels wassen uns in d’ Mund, wi mutten nu ja sühnig leven.“ De Harz harr’n wi ja all lang links liggen laten, dat Sauerland weer all vergeten, wi jükelden an d’ Rhein lang, weeren blied un tofree un nüms doch an de Weg torügg. Wi stellden uns Telt immer „günstig“ hen un ok „de Wiendruven wussen uns haast in d’ Mund.“ De Lü weeren immer fründelk mit uns un wi harr’n jeden Dag mehr Spaß up uns Reis un mit Werner harr ik ‘n gooden Kumpel funnen. He weer immer vergnögt, kunn good mit d’ Minschen umgahn un harr immer ‘n Oog doorför, welke Buur uns woll „günstig beläfern“ kunn. Organiseeren nömden wi dat. „Dat is wichtig för d’ averleven“, sää Werner (ok een van sien Schüvkes) un so harr’n wi för Eten un Drinken haast keen Unkösten. (Maggisoppen, Brot, Water un „Feldfruchten,“) Sachtjes kunnen wi ok all ofsehn, dat wi heel so knapp neet weeren man wi bleven sühnig, immer mussen wi ja doormit reken, dat wi nochmaal mit ‘t Auto Malör harr’n. Wi sünd nie up ‘n fasten Campingstee fohren un hemmen uns Telt immer in d’ Nahberskupp van fründelke Lü henstellt, dat Best weer, glieks an ‘n Buurenhoff un wenn du denn maal na twee of dree Ketuffels fraagst, denn kriggst du meesttied ‘n poor mehr un umsünst. De Vördeel weer, wi kwemen immer glieks mit de Lü in ‘t Prootjen un besünners Werner harr sien Spaß dooran, doorför weer dat mit ‘t Waschen un d’ Toiletten „wat eenfacher“ man du paast ok maal in Höhnerschiet. Wi fohren halv um de Bodensee herum un denn gung dat hoch in de Bargen. Uns lüttje Isetta broch uns sogoor seker aver d’ St. Gotthard, woor so mennigeen van de grote Wagens de Puust utgung. Eerst Gang rin un denn gung dat dör de Serpentinen immer hoger un hoger. Een muß ja fohren, man de anner stunn up de Sitz un keek baben ut dat Schuuvdack herut, beid Arms gemackelk up dat Dack leggt un leet sük van de Sünn beschienen.
As wi denn na Italien (!) kwemen, weer dat mit dat „Organiseeren“’ neet mehr heel so eenfach. We mussen uns eerst ‘n Bookje kopen, doormit wi de eenfachsten Worden verstahn un proten kunnen.

Wi fohren ‘n Stückje an d’ Lago Maggiore lang un van door ut denn dwars raver na d’ Gardasee. As wi door uns Telt in Düstern „günstig“ upstellt harr’n, stunnen wi genau unner ‘n Fiegenboom mit riepe Fiegen dran. „Günstig“ man heel neet good! Dat weer villicht ‘n Smeerkram! De söte Fiegen harr’n wi averall: An d’ Footen, in d’ Telt, up d’ Telt. Wi sünd in de sülvige Nacht noch umtrucken. (Mit de Flecken an d’ Teltdack hebb ik later in Huus noch ‘n heel’n Bült Arbeit hatt.)

In Venedig, de südlichsde Stee un dat Enn van uns grote Reis, hemmen wi uns denn nochmaal twee Daag Herumkieken günnt. De herelke Lagunenstadt blot up Pahlen boot, mit 150 Kanalen un 400 Brüggen. Markusplatz, Rialto-Brügg, Canale Grande, dat weer so moi as in ‘n Dröm, as wi beiden Ostfreesen tüsken de
Italieners, Amerikaners, Engländers un Japaners dör de wunnerboore Stadt lepen un wi kunnen ‘t haast neet begriepen, dat wi mit so ‘n lüttjet Auto so wied kamen weeren. Sachtjes un ok ‘n bietjet bedrövd makden wi uns denn weer up de lange Weg torügg.

Ik will dat ‘n beten ofkörten, man sovöl as ik noch weet, hett uns de lüttje Isetta ok weer good na Huus brocht. Man dat is ja nu all an de veertig Johr her un so mennigeen enkelde Begevenheit is mi seker all quietgahn. Geern harr ik nochmaal mit Werner Remmers aver uns „grote Fohrt“ prootjet, alleen mien Fründ Werner is leider all vör achteihn Johren verstürven. He is blot tweeunveertig Johr old worden! Heel spietelk!

4-Tage Wetter

Regenradar

Niederschlagsradar(Wetterradar) für Deutschland

Kategorien

Über uns !

Das offizielle Sprachrohr des Seniorenbeirates
der Stadt Papenburg – nicht nur für Senioren
Schon bei der Gründung des Seniorenbeirates Papenburg am 27. März 1996 kam die Idee auf, auch eine eigene Zeitschrift für die Senioren herauszugeben.

Diese sollte über das Vereinsleben berichten, interessante Themen aufgreifen, Ratschläge erteilen, aktuelle Vorschriften und Tipps behandeln.

Der „Gründungs-Redaktionsstab“ erstellte die Fidibus-Hefte Nr. 1 bis Nr. 51 im Zeitraum vom September 1997 bis März 2010.

Der zweite Redaktionsstab gab von Juni 2010 bis November 2012 die Hefte Nr. 52 bis Nr. 62 heraus.

Seit Heft Nr. 63 im März 2013 ist der amtierende Redaktionsstab für die Fidibus-Reihe verantwortlich.

Feste Rubriken des Fidibus sind:
〉〉der Veranstaltungskalender
〉〉Hinweise aus der Rechtsprechung
〉〉Deutsche Schreibschrift
〉〉Rezepte
〉〉humorvolle Beiträge
〉〉Rätsel-Beiträge in „Platt“
〉〉verschiedene sonstige Artikel

Der Fidibus erscheint viermal im Jahr, ist 28 Seiten stark und kostet einen Euro.

Drei farbige Seiten werden für Werbung freigehalten.

Der Fidibus wird von einem festen Abnehmerstamm gekauft, der ihn an seine Kundschaft oder Patienten weitergibt.

Dafür möchten wir uns an dieser Stelle, auch im Namen des Seniorenbeirates, herzlich
bedanken